Сардэчна запрашаю Вас,
выдаўцы кніг,
а таксама ўсе карыстальнікі Інтэрнэту!
Мяне клічуць Ірына Тарбецкая. Я жыву ў Беларусі. Мне 33 года. Замужам. Трое дзяцей. Шчаслівая. Я рада вітаць Вас. Гэты сайт быў створаны маім мужам па нашай агульнай згодзе для таго, каб я магла публікаваць свае вершы і казкі, каб знайсці выдаўцоў для казкi, у якой ужо каля 40 серый.
УВАГА!!!
Казка "Шаркаўшчынская палянка" - гэта новая і яшчэ не выдадзеная лепшая кніга для дзяцей і дарослых, поўная прыгод і гумару.
Пераклад Iрыны Тарбецкай
Асцярожна!
Гліна! (20 серыя)
Як вы ўжо
ведаеце, на Шаркаўшчынскай палянцы ўжо вясна. Але пакуль яна непрыгожая: брудныя дарогі, часам дождж, дрэвы
без лісця, вакол шмат лужын. Адна радасць - сонца. Малыя кожны дзень выбягаюць
на палянку і гуляюць. Але не ўсюды зараз сваволіць можна. Напрыклад, кароткая дарога да церамка вельмі
небяспечная: гліна размякла і
засмоктвае ножкі ўсякай казюлькі, якая, сабе на гора, пайдзе гэтай дарогай.
Таму ўсе жыхары Шаркаўшчынскай палянкі ідуць да церамка, хоць доўгай дарогай, але
асфальтаванай. Гэта вельмі зручна і ножкі чыстыя, і небяспекі ніякай.
Але на Шаркаўшчынскай палянцы
знайшліся малыя, якія рызыкнулі прайсці гліністай дарогай. Гэта Багоўка Анжеліна
і Казюлька Багдашка. А было
гэта так…
- Багдашка, а ты ведаеш, што вярба
распусцілася ў маленькага азярца? - спытала Багоўка Анжеліна.
- Я чуў
аб гэтым ад Вожычых, але хадзіць туды небяспечна, да возера вядзе гліністая
дарога, там нават знак вісіць "Асцярожна! Гліна!" А я жадаю быць паслухмяным! - адказаў малы.
- Ну і
што, у мяне каля школы знак вісіць "Асцярожна, дзеці!", але нас жа
ніхто не баіцца!
- Так?! А
калі мы захраснем у гліне, то можам прастаяць там да вечара, пакуль цёмна не
стане.
- Не
бойся, давай прагуляемся да возера, паглядзім, як вярба квітнее, а яшчэ там лёд
трэснуў! - не пераставала ўгаворваць Казюльку Анжеліна.
Казюлька
ведаў, што дарослыя з Шаркаўшчынскай палянкі ніколі не ходзяць гэтай дарогай, пакуль яна
не высахне, Хрушч Жармэн -
мясцовы настаўнік маральнасці - і Матылёк Арына папярэджваюць малых сцерагчыся
гэтай дарогі.
- А хто
мне дапаможа, калі я патраплю ў бяду? - сказала рашуча Багоўка Ангеліна.
- Добра,
- мужна сказаў малы.
Багоўка
прыскокнула ад шчасця: яна ўбачыць квітнеючую вярбу. Малыя затупалі па
небяспечнай дарозе. Вядома, боты яны адразу вышмаравалі, але ісці было можна, хоць прыходзілася асабліва
выбіраць дарогу. Але ўсёткі бяда здарылася. У адным месцы абутак стаў гразнуць,
але малыя ўпарта ішлі наперад, а калі абутак захраснула так, што яго немагчыма
было выцягнуць, Казюлька Багдашка сказаў спакойна, па-філасофску:
- Ну,
вось, я жа сказаў, што будзем да цемры чакаць дапамогі.
А Багоўка
доўга спрабавала выцягнуць нагу з ботам, але ў яе нічога не атрымоўвалася, на
вачах з'явіліся слёзы:
- І-і-і!
Здалёку
іх убачылі суседкі, але яны пабаялася займацца выратавальнымі працамі, таму што
самі маглі патрапіць у "чэпкія лапы" небяспечнай гліны, а пайшлі
шукаць Хрушча Жармэна -
мясцовага настаўніка маральнасці, каб сказаць аб здарэнні.
Малым жа
надакучыла стаяць у брудзе, Анжеліна з моцным плачам, без бота, які яна не
змагла дастаць з гліны, прыбегла ў церамок і стала гаварыць Матыльку Арыне аб
бядзе. Слёзы цяклі, як град. Выгляд у Багоўкі быў вельмі смешны і горкі. Але
абняць малую Матылёк Арына не адважылася: у гліне былі не толькі ногі, але і
рукі, і адзенне, яна павяла Анжеліну адразу
ў вану, дзе вельмі доўга прыйшлося адмываць сляды дзіцячых свавольстваў. Калі
чыстая Багоўка супакоілася, Матылёк Арына напаіла малую цёплай гарбатай і
абняла. І тут яны абедзве сталі
рагатаць, успомніўшы, як выглядала брудная гарэза. А тут і Казюльку Багдашку прывёў Хрушч Жармэн, а ў руках у яго быў жах - кавалак гліны, але, як
апынулася, гэта боты Анжеліны, якія трэба было зараз адмываць.
Казюлька
не плакаў, калі яго адмывалі. Пасля ён папіў гарбату і зноў сказаў:
- Я жа
гаварыў, не трэба было ісці гэтай дарогай!
Але
Багоўка Анжеліна ўжо зразумела, чаму трапіла у бяду.
- Ж-ж-ж!
Гэта ўрок для ўсіх жыхароў Шаркаўшчынскай палянкі: дзе небяспечна, не хадзі! - Ж-ж-ж! - сказаў
Хрушч Жармэн - мясцовы
настаўнік маральнасці.
- А знак
"Асцярожна, дзеці!" гаворыць, што дзеці - асоба небяспечныя жыхары Шаркаўшчынскай палянкі?
- сур'ёзна спытала Анжеліна.
Хрушч
здзіўлена паглядзеў на малых, ён жадаў растлумачыць дарожны знак, але Багдашка апярэдзіў:
- Не, там
паказана, што дзецям трэба ў гэтым месцы збегчы!
Дарослыя Шаркаўшчынскай палянкі сталі рагатаць:
-
Ха-ха-ха!
- Не,
знак "Асцярожна, дзеці!" патрэбен вадзіцелям Шаркаўшчынскай палянкі, каб машына
неспадзявана не збіла бягучых дзетак.
-
Ха-ха-ха! - зараз ужо ўсё смяяліся дружна і малыя, і дарослыя.
-
Ха-ха-ха! - смяяўся Хрушч Жармэн - мясцовы настаўнік маральнасці, які як заўсёды зноў ляцеў на працу. - Трэба
абавязкова паказаць хлопцам крыгаход і квітнеючую вярбу. Гэта ўжо заўтра!
- Пайшлі
мыць свае боты! - сказала Багоўка Казюльцы.
- Я
дапамагу вам, малыя, - сказала Матылёк Арына.
- Дзякуй!
- малыя прыскокнулі ад шчасця і прыняліся цалаваць выратавальніцу, а потым усё дружна пайшлі мыцца.